โดย นายสัตวแพทย์ วีระ  เทพสุเมธานนท์

กลางเดือนสิงหาคม 2551 พบสุนัขพันธุ์พิทบูล เพศเมีย เสียชีวิตด้วยโรคพิษสุนัขบ้า ทั้งๆที่มีอายุเพียง 6 เดือนเท่านั้น เจ้าของซื้อมาจากฟาร์มแถวบ้านและนำมาเลี้ยงได้เพียง 5 เดือน ก็เริ่มมีอาการซึม   ไม่กินอาหาร เดินวน หางตก ตาแดง หงุดหงิด จับขังไว้กัดกรงพยายามจะออก จึงพาไปพบนายสัตวแพทย์ที่คลินิกแถวบ้านแนะนำให้พามาฝากขังที่สถานเสาวภาเพื่อตรวจดูอาการและวินิจฉัยเบื้องต้นว่าจะเป็น...โรคพิษสุนัขบ้า....หรือไม่

สุนัขป่วย 3-4 วันก่อนการฝากขัง ขณะฝากขังวันแรก สุนัขยังอยู่สภาพยืน 4 ขาได้ มีอาการลิ้นสีแดงคล้ำ ใช้ลิ้นตวัดน้ำที่อยู่ในภาชนะเข้าปากไม่ได้เหมือนสุนัขปกติ สุนัขมีอาการง่วง นั่งโงกหลับ สองขาหลังไม่ค่อยมีแรง จึงเดินโซเซและการทรงตัวไมดี นั่งในท่า “หมานั่ง” บ่อยๆ เมื่อยื่นไม้เข้าใกล้ จะเข้ากัดไม้อย่างรุนแรงทันที หลังจากฝากขังได้เพียง 2 วัน สุนัขก็เสียชีวิต ผลการชันสูตรทางห้องปฏิบัติการ พบว่าเป็นโรคพิษสุนัขบ้า

เจ้าของสุนัข เล่าให้ฟังว่า สุนัขของตนถูกสุนัขนอกบ้านกัดเมื่อประมาณ 1 เดือนมาแล้ว ซึ่งตอนนั้นเจ้าของสุนัขได้พาไปหาหมอที่คลินิกสัตวแพทย์ แต่นายสัตวแพทย์ไม่ได้ฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าให้ โดยให้เหตุผลว่าสุนัขกำลังป่วยอยู่ จึงไม่ฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้า 

ประเทศไทยถือว่าเป็นพื้นที่ที่มีการระบาดของโรคพิษสุนัขบ้า เนื่องจากยังคงตรวจพบสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่เป็นโรคจากผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการ ซึ่งมีสุนัขเป็นตัวนำโรคที่สำคัญที่สุด ดังนั้นสุนัขทุกตัวควรจะได้รับการฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าตามกำหนด โดยเริ่มต้นฉีดได้เมื่ออายุ 2 เดือน แล้วฉีดกระตุ้นอีกเข็ม เป็นเข็มที่สองห่างจากเข็มแรกประมาณ 1-3 เดือน หลังจากนี้จะฉีดกระตุ้นทุกปี ปีละ 1 เข็ม (ในปีแรกของการฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าควรจะฉีดอย่างน้อย 2 เข็ม) ดังนั้นสุนัขที่มีประวัติว่าเคยถูกสุนัขนอกบ้านกัด จึงมีความเสี่ยงและมีโอกาสที่จะเป็นโรคพิษสุนัขบ้าได้ ฉะนั้นนายสัตวแพทย์จึงควรต้องพิจารณาในเรื่องการป้องกันในสัตว์ไว้ก่อน ถึงแม้ว่าสุนัขจะกำลังป่วยอยู่ก็ตาม ควรถือเป็นกรณียกเว้นที่สามารถฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าให้ได้ หากปฏิบัติเช่นนี้ สุนัขอาจรอด