เดลินิวส์ วันอาทิตย์ที่ 15 เมษายน 2555

ในช่วงอากาศที่ร้อนอบอ้าวอย่างนี้ จะเลือกกินอะไรก็คงต้องระมัดระวังกันเป็นพิเศษ เพราะความเจ็บป่วยที่เกิดจากอาหารการกินนั้น เป็นอาการที่พบเจอกันได้ง่ายที่สุดในวิถีชีวิตคนเรา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ’โรคอาหารเป็นพิษ“ นั้น มักจะเกิดขึ้นหลังจากที่มีงานเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่ การปิกนิก หรือแม้แต่อาหารตามร้านค้าทั่วไป เพราะอาหารเหล่านั้น มักจะถูกจัดเตรียมไว้แต่เนิ่น ๆ และวางทิ้งไว้โดยไม่ได้แช่เย็นหรือปกปิดอย่างดี จึงทำให้เหล่าเชื้อแบคทีเรียเจริญเติบโตในอาหารเป็นอย่างดี

ตะลึง! 2 เดือนแรกของปี 2555 คนไทยป่วยด้วยโรคจู๊ดร่วม 6 หมื่นราย ตายแล้ว2 ราย รมว.สาธารณสุข ขอให้ประชาชนระมัดระวังความสะอาดของอาหารและน้ำดื่มเป็นพิเศษ ควบคุมดูแลมาตรฐานน้ำประปา โรงงานผลิตน้ำดื่มบรรจุขวด โรงงานผลิตน้ำแข็ง กวดขันความสะอาดร้านอาหาร แผงลอยจำหน่ายอาหาร และตลาดสด ขอความร่วมมือผู้ประกอบการดูแลความสะอาดสถานที่ และส้วมสาธารณะ รู้อย่างนี้แล้วเรา-ท่านคงต้องระมัดระวังและทำความรู้จักที่มาที่ไปของโรคอาหารเป็นพิษกันแล้วอาหารเป็นพิษ (Food poisoning)

จากการทบทวนวรรณกรรมและสอบถามผู้เชี่ยวชาญในต่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับมาตรการในการป้องกันการนำยาที่มีส่วนผสมของ pseudoephedrine ไปใช้ในการผลิต methamphetamine (methamphetamine precursor regulations) มีข้อสรุปเบื้องต้นดังนี้

อ่านร่ยละเอียด PDF download

เอกสารอ้างอิง pseudoephedrine1 PDF download

เอกสารอ้างอิง pseudoephedrine2 PDF download

จากคอลัมน์ โลกาภิวัตน์

เดลินิวส์ วันพฤหัสบดีที่ 12 เมษายน 2555

โดย รศ.ดร.บุญมาก ศิรินวกุล

ใครมีเพื่อนในเฟซบุ๊กเยอะบ้าง? ยกมือขึ้น ผลการวิจัยพบว่า คนที่มักจะชอบเขียนปรับปรุงประวัติสถานะตนเองในเฟซบุ๊กบ่อย ๆอาจจะมีอาการ “หลงตัวเอง” ก็ได้

งานวิจัยนี้มาจากมหาวิทยาลัยเวสเทิร์นอิลินอยส์ สหรัฐอเมริกา แสดงให้เห็นความเชื่อมโยงระหว่างจำนวนเพื่อนในเฟซบุ๊กและความถี่ในการเข้าไปเล่นในเฟซบุ๊ก ทำให้เกิดความแปลกและแยกตัวออกจากสังคม และก็เกิดอาการ “หลงตัวเอง” (Narcissist)

งานวิจัยนี้ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ความแตกต่างของปัจเจกชนและบุคลิกภาพ (Personality and Individual Differences Journal) ซึ่งมีผู้เข้าร่วมมาวิจัยแบบเจาะลึก 300 คน ซึ่งได้ตอบคำถามซึ่งเป็นคลังคำถามวิจัยเกี่ยวกับบุคลิกภาพที่หลงตัวเองจำนวนมาก และได้พบว่า

บุคคลที่มีเพื่อนในเฟซบุ๊กจำนวนมาก และมักจะใส่รูปภาพของตนเองลงในเฟซบุ๊กและมักจะปรับปรุงข้อมูลประวัติของตนเองตลอดวัน มักจะมีบุคลิกลักษณะประเภทที่
เรียกว่า “หลงตัวเอง”

โดย ศ.นพ.ธีระวัฒน์ เหมะจุฑา           

         ตลอดเวลายาวนานของระบบการศึกษาไทยในระดับมหาวิทยาลัย ล้วนแล้วแต่ต้องการสร้างชื่อเสียง โดยการเผยแพร่ผลงานทางวิชาการและการวิจัยตีพิมพ์ในวารสารวิชาการ ทั้งนี้เพื่อเพิ่มค่าให้แก่นักวิชากร อาจารย์ นักวิจัย และเป็นบรรทัดฐานให้แก่นิสิตที่จะต้องเรียนจบปริญญาตรี โท เอก และมหาวิทยาลัยเข้าใจว่าการจัดอันดับโลกของมหาวิทยาลัยขึ้นกับปริมาณ จำนวนของการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการ ทำให้มีการออกกฎระเบียบในปัจจุบัน คือทุนวิจัยที่ทาง สกอ.(สำนักคณะกรรมการอุดมศึกษา) ดูแลส่งต่อให้มหาวิทยาลัยต่างๆของประเทศไทย มีมูลค่าผลงานตีพิมพ์ 1 เรื่อง ต่อทุน 400,000 บาท ซึ่งรวมถึงนิสิต ปริญญาระดับต่างๆ ซึ่งมีทุนสนับสนุนวิจัยน้อยนิด แต่ยังคงต้องกระเสือกกระสนพยายามให้ผลงานตีพิมพ์ในวารสารวิชาการ ทั้งนี้ยังไม่ได้มีการพูดถึงการนำไปใช้งานได้จริงหรือไม่ ก่อให้เกิดประโยชน์จริงในการแก้ปัญหาของประเทศหรือไม่ ซึ่งก็มีข้อโต้แย้งจากนักวิชาการ นักวิจัยว่า ปัญหาของประเทศถึงพอจะรู้ทางแก้ แต่ก็ตีพิมพ์ในวารสารนานาชาติไม่ได้ เพราะเป็นจริงเฉพาะของเมืองไทย หรือตีพิมพ์ก็ได้แต่วารสารในประเทศ ซึ่งก็ดูกระจอกงอกง่อย ไม่มีคนยอมรับ และทำให้เป็นที่มาของข้อสรุปที่ว่าเป็นการวิจัยบนหอคอยงาช้าง (ช้างเป็นๆตายหมดแล้ว) งานวิจัยชั่งกิโล (จนทุนมหาวิทยาลัยต้องจัดหาตาชั่งมาตรฐานทุกปี)

อ่านรายละเอียด PDF download